เพลง กลอน ปรัชญาชีวิต

 กลอนให้กำลังใจ:

เมื่อต้องเดิน คนเดียว ไม่เหลือใคร
ยิ่งต้องบอก กับใจ ให้ "เข้ม-แข็ง"
ถึงอ่อนล้า ทั้งกาย-ใจ ใกล้หมดแรง
ยิ่งต้องแกร่ง ยิ่งต้องสู้...อยู่ต่อไป

อย่างนั่งเหงา เศร้า-สร้อย คอยความหวัง
ตราบใดที่ เรายัง ลุกยืนไหว
อย่าอ้อนวอน ร้องขอใคร...ให้เห็นใจ
เข้ม-แข็งไว้ ต้องผ่านไป...ได้ด้วยดี

หัดเชื่อมั่น ใน-ลำแข้ง ตัวเองบ้าง
ทำทุกทาง ให้ยืนอย่าง...มีศักดิ์ศรี
ใช้ 2 มือ 2 เท้า...ที่เรามี
ชุบชีวี สร้างชีวิต...และแรงใจ

เมื่อใจ "สู้" อยู่อย่างไร ก็ไม่หวั่น
สู้แดดฝน กี่ร้อยวัน ก็ยังไหว
ต่อให้แม้ ข้างกายเรา...ไม่เหลือใคร
แต่เรายัง เหลือกาย-ใจ...เป็นของ "เรา"

ที่มา: http://poem.meemodel.com/riseup/43484.html